Wat-Doen-Ouders-Als-Ze-In-China-Zijn-Woensdag

Nadat het ouderlijk paar dit keer wijselijk had besloten om niet ten tijde van de Nationale vakantieweek in China te komen (daar heb ik mijn tripje Shanghai aan besteed, zie een eerder blog), kwamen ze dan maar tegelijk met het koninklijk paar naar China.

Voor het staatsbezoek waren we op de ambassade ruimschoots voorbereid. Het bezoek van mijn ouderlijk paar vergde echter nog wat meer voorbereiding. Na op de vroege ochtend een nieuw dekbed op het bed te hebben gelegd en in een taxi te zijn gestapt, kwam ik aan op het vliegveld. Uiteraard bij de verkeerde terminal. Na haastig in een shuttle bus te zijn gestapt, bleek ik meer dan genoeg tijd te hebben en terwijl ik terugdacht aan de waardevolle minuten die ik aan mijn nachtrust had kunnen toevoegen, kwamen ze daar ineens naar buiten.

Ouders in het buitenland zijn altijd speciaal. Ze brengen een bepaald soort gevoel mee, een thuis-weg-van-thuis-gevoel. Zo ook deze keer en na wat geheggel en gesteggel met de taxichauffeur, gingen we gedrieën op weg naar wat nu mijn huis was.

Ouders in een nieuw huis zijn altijd speciaal. Ik weet nog toen ik naar Leiden verhuisde, dat er een lichte wanhoop te bespeuren was bij het idee wat ze hier allemaal voor werk moesten verrichten om het (naar hun meetstaven) leefbaar te maken. In dit appartement was eenzelfde soort gevoel te bespeuren, met een daadwerkelijk angstige blik erbij inbegrepen vanwege de mogelijke verloren kakkerlak die nog rond zou kunnen lopen (gelukkig voor zover bekend niet daadwerkelijk gebeurd).

Nu was het appartement niet erg schoon. Althans, schoon in Peking is altijd lastig, maar het was behoorlijk stoffig. Het soort stof waarvan je weet dat je longen niet blij worden. En ja er was 'schoongemaakt' door een Chinese poetsvrouw en ik had bovendien zelf ook al 3 dagen lopen vegen en lappen, maar voor nuchtere Nederlanders is dat niet voldoende. Zeker als je de komende 10 dagen in deze plek verblijft. Zo kwam het voor elkaar dat mijn ouders en ik de eerste 4 à 5 uur van hun verblijf mijn huis grondig onder handen hebben genomen. Gordijnen zijn gewassen, lampen vervangen, roosters schoongemaakt en zelfs muren met gips opgelapt.

Kortom, zoveel mogelijk wat ouders normaal doen bij een nieuw huis, met de beperkte middelen in het buitenland.

Was dat waarvoor ze zijn gekomen? Zeker niet! Er is ook getekend, gefotografeerd, gelopen, genoten (van de strakblauwe luchten!), gewinkeld en boven alles gegeten. Met zijn drieën, met bekenden, zonder mij, Chinees, westers, Taiwanees, Aziatisch etcetera.

Sterker nog, een foto die mijn vader heeft genomen op het bekende straatje Nanluoguxiang, een hutong (oude Chinese buurt), is tentoongesteld. En mijn moeder is los kunnen gaan in een kunstwinkeltje (helaas geen ruwe diamanten gevonden) en haar pink liet daarbij bijna los (gelukkig enkel gekneusd). Al met al was de tijd zeker te kort en de tijd die tussen de volgende ontmoeting zat te lang.

Maar gelukkig vond een volgende ontmoeting wel plaats, daarover de volgende keer weer meer!